Rozliczenie z ostatnim 30-leciem naszej historii. Janusz Anderman powraca! Dzień po katastrofie smoleńskiej przed Pałacem Prezydenckim zbierają się tłumy. Dziennikarz francuskiego tygodnika, z pochodzenia Polak, przyjeżdża do Warszawy, by opisać protesty, które ogarnęły miasto. W przeszłości był
Droga z Gdańska do Warszawy, samochód osobowy. Występujący pod inicjałami A.Z. pisarz ?alfa i omega polskiej literatury w towarzystwie sławnej aktorki, za chwilę może zginąć pod kołami pędzącego z naprzeciwka tira.Czy gazety napiszą jutro o A.Z. jako wielkim pisarzu? podrywaczu? cwaniaku?Janusz
Powieść środowiskowa, którą Anderman debiutował w roku 1976. Stanowi diagnozę nastrojów społecznych "postawioną" przez prozaika z Włoszczowy.
"Przemyślnie zrobione, Fotografie są nad wyraz różnorodne; żywe, pełne humoru, ale tez czasami tragizmu czy historycznego patosu. Czyta się je świetnie. W tomie odbija się, lepiej niż gdzie indziej, ostatnie półwiecze, polskie społeczeństwo i jego dramaty. Jako portrecista, kronikarz i malarz epoki
Jest tu mieszanina szalonego krzyczącego detalu, czarnego humoru i owa wściekłość prostolinijnego człowieka - te cechy kazały zwrócić uwagę na Andermana, gdy jego proza po raz pierwszy ukazała się po angielsku. "New York Times Book Review" Anderman pisze - wydawałoby się - z najbardziej szorstkim
"W tej książce człowiek nie ma imienia ani tożsamości, nie zna przeszłości i nie odczekuje niczego od przyszłości, nie wie kim jest. Ludzie są zredukowani do poziomu bydlęcego. Wolno im się 'zaspokajać' a więc żywić i wydalać, 'pokrywać' - czyli zaspokajać popęd płciowy, wolno spać i mieszkać, i
